Μαρίνος – The early years

Ο Μαρίνος γεννήθηκε στην Αθήνα στα τέλη του 20^ου αιώνα.

Ως μωρό ήταν στρουμπουλό, γεμάτο δίπλες και όπως ο ίδιος θέλει να λέει, ήταν ίδιος με το μωρό πάνω στις συσκευασίες των pamper.

Ως μπόμπιρας είχε πολλούς φίλους στους οποίους όμως δεν επέτρεπε να παίζουν με περισσότερα από 1 παιχνίδια τη φορά στα παιδικά του πάρτυ. Συγκεκριμένα, έβαζε όλα τα παιδάκια στη σειρά, τους έλεγε να σκεφτούν καλά με ποιο παιχνίδι θέλουν να παίξουν, αφού για να βγάλουν μετά δεύτερο έπρεπε να μαζευτεί το πρώτο.

Από θαύμα αυτό το παιδί έχει τέτοια κοινωνική ζωή…

Από μικρός μισεί να λερώνονται τα χέρια του! Η ιδέα του να παίζει με δαχτυλομπογιές του δημιουργεί τρόμο, παρόλαυτά δεν είχε κανένα θέμα να μουτζουρώνει με διάφορα χρώματα στυλό και μαρκαδόρων, τα τετράδια ασκήσεων της αδερφής του!
Στα κρυφά φυσικά!

Στο δημοτικό καθόταν στο ίδιο θρανίο με το φίλο του τον Σκούφη με τον οποίο έκλαιγαν για την ίδια συμμαθήτρια παρέα στο πρώτο τραπέζι έδρα όταν εκείνη άλλαζε σχολείο!

Από τα γνωστά ψυχικά του τραύματα είναι:

• η πτώση από το μπαλκόνι μιας διαφανούς μπάλας με ένα παπάκι μέσα , που οδήγησε στην καταστροφή της και δεν αντικαταστάθηκε παρά μόνο πρόσφατα…
• Το γεγονός ότι όποτε πέρναγε μπροστά από το γνωστό παιχνιδάδικο Ροζ Πανθηρας (τουλάχιστον 2 φορές τη μέρα πήγαινε – έλα στο νηπιαγωγείο) δεν του αγόραζαν από ένα στρουμφάκι…
• Το γεγονός ότι η μπάλα του Ολυμπιακού που βρέθηκε στο κλειστό διαμέρισμα της Γιαγιάς μετά απο χρόνια, θεωρήθηκε ότι ήταν της ξαδέρφης του Βασιλικούλας και όχι η δική του χαμένη μπάλα… Παρά τα αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία, όπως η παραπάνω φωτογραφία, όπου ο Μαρίνος κρατάει σφιχτά τη μπάλα λίγο πριν χαθούν τα ίχνη της…
• Το ότι τον ανάγκασε η μητέρα του να δώσει μερικούς εξωγήινους τερατομάχους στον ξάδερφό του από το εξωτερικό (πιθανά και τους διπλούς – αυτό δεν έχει εξακριβωθεί μέχρι και σήμερα!), ανεξάρτητα από το ότι η θεία του μετά του αγόρασε ολόκληρη πυραμίδα με δαύτους…

Από θαύμα ο Μαρίνος δεν έπεσε στα σκληρά ναρκωτικά!

Οι αγαπημένες του διακοπές μεγαλώνοντας ήταν στο χωριό! Περίμενε ανυπόμονα να κλείσουν τα σχολεία για να κατέβει στη γιαγιά του στην Πανιάρα… (τώρα πια Φαλάνθη). Εκεί λύσσαγε όλη μέρα με τα χώματα, τη θάλασσα, τις κατασκευές και όλες τις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες… Επίσης απο μικρός δεν άφηνε τα ζώα σε ησυχία. Έπαιζε και λύσσαγε μαζί τους. Χαρακτηριστικό το μαυρόασπρο κατσικάκι με το οποίο μόνο που δεν κοιμόντουσαν μαζί.

Ο Μαρίνος σήμερα δεν έχει αλλάξει και πολύ…
Μοιράζεται μεν τα παιχνίδια του με τους φίλους του, με την προϋπόθεση όμως ότι σε παιχνίδια καρτών δεν τρώμε πατατάκια, εξακολουθεί να μην του αρέσει να λερώνει τα χέρια του, και είναι αξιαγάπητος όσο δεν παίρνει!

A! Και δεν μουντζουρώνει (επιμελείται καλλιτεχνικά) πλέον τα τετράδια της αδερφής του!